Tarikati Nakshibendi është

(1) Pendim për gjynahet dhe mospërsëritja e tyre;
(2) Përmbajtje sheriatit dhe qëndrueshmëria në të; dhe
(3) Përshtatje sunnetit të Pejgamberit Muhammed, salallahu alejhi ve selem.

Tarikat  është metodë (usul) e edukimit shpirtëror, që zakonisht bartë emrat e mësuesve të vet. Tarikati është rruga për ta kuptuar dhe jetuar fenë, prandaj kush nuk është i lidhur për sheriat, veprimi i tij në tarikat është shpifje, gënjeshtër. Imam Rabbani (k.s) ka thënë: Sheriati me tarikat është një. Çka përputhet me sheriat përputhet edhe me tarikat; e çka është kundër sheriatit, është edhe kundër tarikatit.

Tarikati gjendet në tasavvuf, e tasavvuf  është nënshtrimi pa kundërshtim urdhrave të Allahut. Kjo është mbrojtja e zemrës nga kënaqësitë kaluese të kësaj bote, duke vepruar i mbuluar me moralin që e do Allahu; është udhëtim drejt shkallës më të lartë të ahlakut njerëzor. Ata që u nisën kësaj udhe, tasavvufin e shpjeguan si moral i lartë, pastrim i zemrës dhe zbatim i edukatës. Temë e tasavvufit është insani, e qëllim – zbukurimi i tij me moral hyjnor. Tasavvuf  është edukata që buron nga Kur’ani dhe Sunneti.

E sirat-i mustekim do të thotë Rruga e drejtë. Sirat-i mustekim është rruga e islam’ijetit; rruga e Hakkut, rruga e vetme me të cilën Allahu Teala është razi për robin e Vet, është rruga e pejgamberëve, evlijave, salihve dhe sëdëkëve, e prijës i kësaj rruge është Resulallahu, s.a.v.s.

Udhëzona në rrugën e drejtë (sirat-i mustekim)! 
1-Fatiha: 4

Usuli Nakshibendi u formësua nga Shah-i Nakshibend (Haxhe Muhammed Behaeddin Nakshibend, kaloi në ahiret më 791H /1389), i cili e trasoi këtë rrugë, ndërsa diturinë e saj, edebin (edukimin shpirtëror) dhe rregullat i pranoi nga të mëdhenjtë para tij, e që përmes silsilës (zinxhirit shpirtëror) i erdhën prej Ebu Bekr es-Siddik, r.a., e te ai prej Resulullahut s.a.v.s.. Edhe fillim edhe drejtim i shkollës së Nakshibendive është Pejgamberi ynë, Muhammed Mustafa, s.a.v.s., e  vend të veçantë zë dhikri (përmendja, përkujtimi) i fshehtë i Allahut Teala. Ky udhëtim nisë me një teube (pendim) të thellë e të sinqertë, e synim e ka gradën ibadun mukramun (21:26).

Në kuptim gjuhësor, Nakshibendi është bashkim i dy fjalëve, NAKSH – që do të thotë qëndisje ose gravurë dhe BEND, që në gjuhën perse është emër, me kuptimet: lidhje, pranga, rrip; por është edhe cilësi (sifat), dhe nënkupton: të lidhet shtrëngueshëm, mirë. Nakshibendi pra është mbiemër (qëndisje e shtrëngueshme), por u bë i famshëm si emër, për ata që vazhdimisht dhe pandërprerë bëjnë dhikr të fshehtë, e me këtë qëndisin dhikrullah në zemra, ashtu që nuk hiqet më.

Pra ju më kujtoni Mua, Unë ju kujtoj juve.
2-Bekare: 152

Përgjatë kohës. kjo rrugë u njoh me emrat e murshid-i kamil (mësuesit e përkryer) të vet; prej Ebu Bekrit r.a. rruga njihej me emrin Siddikije, prej Tajjfur Bejazid Bistamisë k.s., u quajt Tajjfurije, e prej Haxhe Abdulhalik-i Gugjdevanit merr emrin Haxheganije. Me këtë emër dallohej deri tek Shah-i Nakshibend, e pas tij rruga u quajt Nakshibendije. Me këtë emërtim rruga u përhap në gjithë botën Islame dhe u bë e famshme. Emërtimet tjera me kohë u harruan, e pas Mevlana Halidi Bagdadit, kjo rrugë u përhap edhe me emrin Nakshibendi-Halidije. Kolli (dega) Halidije sot është i përhapur në Turqi, Lindje të Mesme, Ballkan e më gjerë, por edhe më tutje njihet me emrin e famshëm të Shah-i Nakshibend. 

Edebet e kësaj rruge janë prej Kur’anit dhe prej sunnetit të Resulallahut, s.a.v.s., edhe të as’habëve të tij fisnikë, çka do të thotë se në këtë rrugë refuzohet gjithçka që nuk është Islam. Nakshibenditë edukohen me dhikr hafi (të fshehtë), një usul (parim) i preferuar nga evliatë e mëdhenj, të cilët e zhvilluan dhe e përcjellën deri në kohët tona.

Vërtet, zemrat qetësohen kur përmendet Allahu.
13-Rra’d: 28

Ashtu siç kanë fakihët (juristët) kompetencë për ixhtihad (opinion, vendim) në fushën e fikhut, ashtu edhe Murshidi Kamil (udhëzuesi, shejhu) është kompetent për ixhtihad në fushën e edukimit të ahlakut (moralit) të personit. Kjo rrugë ka për qëllim ta përsosë njeriun me ahlak të bukur dhe ta arrijë atë tek rizaja (kënaqësia) e Allahut Teala. Kjo rrugë, përmes muhabetit (dashurisë) e lidhë zemrën e njeriut me Allahun Teala. Mjeti bazë është dhikri i fshehtë, por edhe dhikri në xhemat, muhabeti, sohbeti (biseda), hatme dhe rabita.

Abdulhalik Guxhdevani dhe të mëdhenjt e tjerë pas tij, vendosën 11 Usulet (parimet) e edukimit të tarikatit Nakshibendi, të cilat do ta mbajnë zemrën vazhdimisht në gjendje të dhikrit. Këto parime janë të dëshiruara për secilin musliman, dhe të domosdoshme për secilin udhëtar të rrugës së drejtë. Me to fitohet zgjuarsi shpirtërore, e posedimi i tyre është fryt i dhikrit e rezultat i ahlakut të bukur. Ai që i jeton këto parime sigurisht që e ka kuptuar esencën e ajeteve që urdhërojnë dhikrin dhe i ka arritur myzhdeja nga kuptimi i tyre. Ai e ka arritur rizanë e Allahut;

Përmendni çdo herë Allahun që të arrini fitoren e dëshiruar.
8-Enfal: 45

Allahu Teala gjithashtu thotë:
O ju që besuat, përkujtoni Allahun sa më shpesh
Dhe madhëroni Atë mëngjes e mbrëmje. 
33-Ahzab: 41, 42

prandaj Resulallahu s.a.v.s., ka thënë:
Ibadeti me vlerën më të lartë është ai brenda të cilit më së shumti bëhet dhikër Allahu Teala.

Këto janë cilësi të besimtarëve të vërtetë, e ata kanë treguar:
Nëse besimtari për një javë bën dhikr me zemër për vetëm 15-30 minuta në ditë, nuk bën gjynahe të mëdha e nuk ushqehet me haram, pas një jave patjetër do ta hetojë zemrën si i zgjohet. Shejh Sejid Abdulbaki el-Hysejn ka thënë:
Vazhdo të përmendësh Allahun, dhe qëndro zgjuar në dhikr. Qëndise dhikrin e Allahut brenda në zemër,
e pastaj – edhe kur ti nuk mendon në të, zemra të bën dhikr Allahun. Lukthi të punon edhe kur ti nuk do, edhe kur je në gjumë. Edhe me zemrën ndodh e njëjta, kur ti aty e vendos dhikrin e Allahut.